بأصغريه قلبه و لسانه ؛ ان نطق نطق ببيان ، و ان قاتل قاتل بجنان ، و أنا الّذي أقول : ترى الرجل النحيف فتزدريه * و في أثوابه أسد زئير « 1 » ( الابيات « 2 » ) فاعتذر اليه عبد الملك و رفع مجلسه . أقول : و لكثيّر مع عزّة مقامات مشهورة لا يهمّنا نقلها . توفّي سنة 105 - قه » . و در تتمة المنتهى گفته ( ص 82 - 83 ) : « در سنهء 105 كثيّر بن عبد الرحمن خزاعى شيعى شاعر مشهور در مدينه وفات كرد و او از شعراء حضرت باقر - عليه السلام - و از خواصّ آن حضرت بود ، و چون وفات كرد حضرت بر جنازهء او حاضر شد و او را بلند كرد و اتّفاقا در روز وفات او عكرمه مولى ابن عبّاس نيز در مدينه وفات كرد مردم گفتند : امروز أفقه مردم و أشعر مردم وفات كردند .

--> ( 1 ) - فى الدرجات الرفيعة : « هصور » . ( 2 ) - يشير به الى بقية الابيات و هى : « و يعجبك الطرير فتبتليه * فيخلف ظنك الرجل الطرير » « و ما عظم الرجال لها بزين * و لكن زينها كرم و خير » « بغاث الطير أطولها جسوما * و لم تطل البزاة و لا الصقور » « و قد عظم البعير به غير لبّ * فلم يستغن بالعظم البعير » « فيركب ثمّ يضرب بالهراوى * فلا عرف لديه و لا نكير » « يجرّره الصبى بكلّ سهب * و يحبسه على الخسف الجرير » سيد على خان ( ره ) بعد از نقل اشعار گفته : « و نسب فى الحماسة هذه الأبيات الى العباس بن مرداس ، و يحتمل ان يكون كثير تمثل بها » . مؤلف تاريخ معجم در شرح حال هوشنگ بمناسبتى بيت اوّل اين قطعه را نقل كرده و چند بيت ديگر نيز در مضمون آن آورده سپس گفته ( ص 83 چاپ تبريز بسال 1283 هجرى قمرى بخطّ مصطفى مرندى ) : « و مصنف كتاب را در اين معنى قطعه‌ايست : « بس كهن پيراهن خلقان گليم * كز معانى جامهء جانش نو است » « صورت ظاهر ندارد اعتبار * بشنو ار گوشت سخن را پيرو است » « آنكه در چشمت گداى مفلس است * پيش دانا بر جهانى خسرو است » « بحر در هر حال عالى منصب است * شمس در هر برج صاحب پرتو است »